แมร่งงงงง!!!

ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นกระเทย ก็ย๊างงงไปชอบมันซะได้

เฮ้อ...คิดแล้วเซ็ง

แล้วกรูจาจีบอย่างไรล่ะนี่

ทำไมกระเทยเดี๋ยวนี้แมร่งหน้าตาดีนักฟระ

.......................................................................................................

9.00ของเช้าวันที่16 พ.ย. 49 ณ ห้อง3/7

หนุ่ม - เงยหน้ามองหนุ่มสิ!

ฉัน - (เงยหน้าขึ้นมองหนุ่ม โอ้ว...ตาหวานฉิบเลย...ตึกตักๆ)

หนุ่ม - โอเค สวยค่ะ

ฉัน - กรี๊ดดดดด!!! หนุ่มชมด้วยอ่ะ

(กระเทยไรวะจมูกโด่ง หน้าคม คิ้วเข้ม...หล่อฉิบเลยโว้ย)

............................................................................................

เช้าอีกวัน

ฉัน - หนุ่มลงวิ่งด้วยหรอ

หนุ่ม - จ้ะ หนุ่มไม่เคยวิ่งเลย เคยแต่วิ่งซ้อมวอลเล่ย์

ฉัน - ก็นั่นแหละ เหมือนกัน

หนุ่ม - กลัวแพ้จังเลย ขอพลังหน่อยสิ (พูดพร้อมยื่นมือออกมาจับมือฉัน แล้วยิ้มหวาน)

ฉัน - (อ๊ากกกก...หนุ่มจับมือๆๆๆๆๆๆๆๆ) เอาพลังพี่ไปให้หมดเลย แล้วชนะให้ได้นะ (กรี๊ดๆๆ)

หนุ่ม - (จับมือพร้อมยิ้มหวาน)

ฉัน - (โอ้ววว...กรูจะละลายไหมเนี่ย)

แล้วหนุ่มก็วิ่งได้ที่ 2 มาอย่างปลาบปลื้มเรยทีเดียว

......................................................................

เย็นของวันเดียวกัน

หนุ่ม - มาถ่ายรูปคู่กันเร็ว

ฉัน - มาๆๆ (ว้าย...หนุ่มขอถ่ายรูป)

หนุ่ม - (ยืนชิดเข้ามาพร้อมโอบเอว)

ฉัน - (กรี๊ดดดดด โอบเอวๆๆๆๆ)

หนุ่ม - พี่...ไปขอแชมป์ถ่ายรูปคู่กะหนุ่มหน่อยสิ

ฉัน - (--*) ไอแชมป์ กรูจาเอาระเบิดไปปาบ้านเมิง

(แล้วหนุ่มก็เขินไปถ่ายไปกะไอเกย์ตี๋นั่น...อ๊ากกกกก ช้านเกลียดแก ไอแชมป์!!!)

.........................................................................................

เฮ้ออ....................ชอบกระเทยโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!

เหนื่อยเหลือเกิน...กับการใส่หน้ากากนางเอก

เวลาอยู่หน้าโรงละครใบใหญ่...ใบนี้

อยากจะถอดทิ้งไป...ในบางที

แต่ดูเหมือน...โรงละครใบนี้

จะไม่ใจดี...ปล่อยให้ตัวละครที่หยุดเล่นกลางคัน

ได้ดำเนินเรื่องต่อไป...

...........................................................................

ว่ากันว่า ทุกๆอย่างในโลก ล้วนมีคู่

ไม่ว่าจะเป็นคน สัตว์ สิ่งของ หรือแม้แต่สิ่งที่มองไม่เห็น

อย่างความดี และความชั่ว ก็ยังคงต่อสู้กันเรื่อยมา

ตั้งแต่อีฟกับอดัม ยังไม่เกิดนั่นล่ะมั้ง

เพราะเหตุนี้...แม้แต่ในตัวเราเอง ก็เลยยังมีอีกคน

ที่แอบอยู่ในมุมใดมุมหนึ่ง ภายในใจเรา หาโอกาส ที่จะนำเรา

ไปสู่อีกด้านหนึ่ง โดยที่เรา ไม่ทันได้ตั้งตัว

.........................................................................

เพราะว่าตั้งแต่ออกจากบ้าน ไม่มีสักวัน

ที่ฉันจะไม่สวมหน้ากากนางเอกติดไปด้วย

มันทั้งหนัก...ทั้งเหนื่อย...และน่ารำคาญ

เพราะฉะนั้น ในบันทึกนี้...

ฉันอีกคนหนึ่ง ที่ถูกกดทับอยู่ภายใน...จะขอมีปากเสียงกับเค้าบ้างละกัน

...............................................................................

เฮ้อ...งานกีฬาสีเส็งเคร็ง

ให้ตายเหอะ ขนาดมีกันอยู่แค่ห้องเดียว ยังเจือกเถียงกันอยู่ได้

ว่าใครจะทำหน้าที่อะไร...ถ้าอยากสบายนักก็ลาออกไปนอนอยู่บ้านเด้

เรื่องเสื้อก็เหมือนกัน...พวกเมิงบ้ารึปล่าวฟระ

จะให้กรูใส่เสื้อโปโลปกชมพูเนี่ยนะ

จะให้ใส่กลับบ้านนอกรึไง -*-

แมร่งทีแรกจะให้พวกกรูใส่ โปโล+เนคไทด์

ป้อเมิงเถอะ...จะไปออกรอบกันหรอคับเพ่

คอยดูนะ ถ้าพวกเมิงเอาเสื้อห่วยๆมาให้กรูใส่ล่ะก็

กรูจะแช่งให้เสียหมาเลย -*-

แล้วยังเงินสีอีก...คุณครู(เฮงซวย) ก็กลัวพวกกรูจาแฮบเงินจังอ่ะ

บาทเดียวยังไม่ได้เห็นกะแมร่งเลย

นี่ตกลงใครมันตั้งท่าจะแฮบกันแน่ฟระ

กรูอุตส่าห์ลงเดินดรัมฯให้ พอไปขอค่าชุด

แมร่งเจือกบอกว่า สีอื่นเค้าไม่ได้กัน

ไม่ได้ป้อเมิงจิ คนละ500เนี่ยนะ

ลูกอมมั้งนั่นน่ะ(ถุย)

คิดแล้วเกลียดขี้หน้าแมร่งว่ะ ทำเป็นมาโวยวายไล่พวกกรูหนี

ขออะไรทีก็ "เดี๋ยวถ้าน้องไม่มีกิน โทษพวกเธอนะ" (ถุย)

ของว่าง2 วัน แมร่งล่อไปซะ 10000 นึง

จะให้กินหูฉลามหรอคับเพ่

เดี๋ยวถ้ากรูไปขอค่าของว่างน้อง

แล้วให้กรูซื้อปีโป้แจกน้องเหมือนปีก่อนนะนะ

แม่จะประจานให้เสียเลย -*-

เฮ้อ...พอได้ระบายแล้วโล่งวุ้ย...

..............................................................................